Ik heb een beeld van hoe de dingen het beste lopen. Ik stuur daarom mensen aan in een richting die hen maakt tot geweldige medewerkers met hun eigen verantwoordelijkheid.

Werkt dit? Als leider – ik zeg bewust geen manager of leidinggevende – begeef je je regelmatig op het snijvlak van sturen en loslaten. Veel boeken, of in ieder geval de boeken die ik momenteel aan het lezen ben, gaan over het helpen van andere mensen zichzelf te helpen. Toeval? Daar kom ik een andere keer op terug.

Maar deze boeken; gaan die niet uit van het feit dat iedereen doelbewust voor zijn of haar functie heeft gekozen? Hoe vaak komt het wel niet voor dat mensen in een bepaalde richting zijn gegroeid, of gestuurd zo je wilt door hun omgeving -  Zou je niet dit? zou je niet dat? Waarom nou zo? Ik durf de gok niet te wagen, maar ik denk veel, veel te veel. 

Hoe laat je deze mensen in een vakgebied waar ze zitten hun innerlijke kracht ten behoeve van dit vakgebied ontdekken? Ja, weet ik, de juiste man op de juiste plek is het beste en daar wil je altijd naar streven. Maar voor de mensen die daar nog niet zijn? Hoe vind je de juiste balans? Ook nu weer – tijdens het schrijven van dit stukje – is het o zo verleidelijk om aan te geven waarom mensen gestuurd moeten worden. Waarom deze angst, want dat is het. Waar komt dit wantrouwen vandaan, want ook dat is het. Wat is het ergste dat je kan overkomen wanneer je loslaat. Ik kwam in het boek van Covey – ‘De 8ste eigenschap’ – een quote tegen. Nu kom ik er daar wel meer tegen die me raken, maar deze gaf mij een gouden sleuteltje.

Dit deed mij realiseren dat ik mijn beeld aan het opleggen was, in plaats van te leren. Ik heb een beeld hoe de dingen het beste lopen, maar dat is het beeld dat voor mij werkt. En dat werkt niet noodzakelijkerwijs ook voor de ander. Los van de functie waarin iemand zit, stel iemand is projectleider, wat voor soort projectleider wil hij of zij zijn en hoe kan ik daarbij helpen? Daar gaat het om, niet dat iemand de projecten leidt zoals ik dat zou doen omdat dat makkelijker voor mij is.

Het blijft dubbel, daar ben ik eerlijk in. Een klein stukje van mij heeft nog bedenkingen, dat kleine achterhoofdstemmetje dat we allemaal wel hebben. Maar het hart is opgetogen. De overtuiging eerst en de rest volgt – bijna als vanzelf.